Polska pierwszych Piastów

Po śmierci Mieszka I władzę przejął jego syn, Bolesław Chrobry. W roku tysięcznym zorganizowano zjazd gnieźnieński, który znacznie wzmocnił pozycje Polski na międzynarodowej arenie. Do ówczesnej stolicy Polski, czyli Gniezna przybyli między innymi: cesarz Otto III, dostojnicy europejscy. Zjazd okazał się wielkim sukcesem Bolesława Chrobrego, uzyskał on zgodę na koronację. Odbyła się ona jednak dopiero w roku 1025. w tym samym roku Bolesław zmarł, a tron przejął jego syn Mieszko II. Za czasów jego panowania państwo polskie przechodziło poważny kryzys. W roku 1031 nastąpił najazd niemiecko-ruski. Wojna zakończyła się klęską, a Mieszko II uciekł z kraju. W roku 1034 władze po śmierci Mieszka II przejął jego syn Kazimierz, który uzyskał później przydomek Odnowiciel nadany ze względu na jego zasługi. W latach 1034-1039 wybuchło wielkie powstanie ludowe. Kolejnym królem był Bolesław Śmiały, którego wygnano z kraju w roku 1079. Wtedy osadzono na tronie Władysława Hermana, młodszego brata Bolesława. Został on zmuszony do podzielenia w testamencie kraju pomiędzy dwóch synów- Zbigniewa i Bolesława Krzywoustego. Po śmierci ojca rozpoczęła się między braćmi walka o władzę, która zwyciężył Bolesław. Pod koniec swojego życia ustanowił testament, w którym podzielił kraj pomiędzy synów. W roku 1138 Bolesław Krzywousty zmarł, a to oznaczało początek dzielnicowego rozbicia kraju.